Isang paa na nakatapak sa ulap na puti
Isang kamay na umaabot sa bituin na maliwanag
Sa gitna ng kalangitan, ako ay nag-iisa ngunit hindi nag-iisa
Dahil ang buong daigdig ay nasa aking paningin.
Naririnig ko ang awit ng hangin na dumadaan
Mga salitang hindi maiparating sa wika
Nagdadala ng alaala ng nakaraan at pangarap ng bukas
Isang himig na umaayon sa tibok ng aking puso.
Ang buwan ay aking kasama sa dilim
Parang isang matandang kaibigan na handang makinig
Ang mga bituin ay kumikislap na parang mga ngiti
Bumabati sa akin habang ako ay naglalakbay.
Sa gitna ng kalangitan, walang hanggan ang kalayaan
Maaari kang lumipad nang walang pigil, walang takot
Maaari mong hawakan ang mga ulap na parang unan
At maramdaman ang init ng araw na nagbibigay-buhay.
Minsan ay dumadaan ang mga kulog at kidlat
Ngunit hindi ito nakakatakot, bagkus ay nakakapagbigay-buhay
Dahil alam kong pagkatapos ng ulan
Mas liliwanag pa ang kalangitan at mas sariwa ang hangin.
Doon ako natututo na ang buhay ay parang paglipad
May mga taas at baba, may mga liko at tuwid
Ngunit basta't manatili kang matapang at determinado
Makakarating ka sa paroroonan mong ninanais.
Sa gitna ng kalangitan, ako ay nakakaramdam ng kapayapaan
Isang katahimikan na kay sarap damdamin
At habang ako ay bumababa pababa sa lupa
Dala-dala ko ang liwanag at lakas na mula sa langit.
