Тоҳир Ятимов

Ошиқат шудам — ишқам ба дард табдил шуд, Хандаҳои дирӯза ба ашки сангин табдил шуд. Дар кӯчаҳои хотира танҳо қадам мезанам, Номи туро оҳиста дар шабҳо садо мезанам. Чашмонам хаста шуданд аз интизори ту, Дилам шикаста шуд аз беқарории ту. Гуфтӣ мемонӣ ҳамеша — вале рафтӣ бе видоъ, Монд дар синаам танҳо як оҳи пур аз фиғон. Бе ту осмон хомӯш аст, ситораҳо хираанд, Орзуҳои ман бе ту мисли баргҳои зарданд. Ман зиндаам ба ном, вале дарун мурдаам, Ошиқат шудам… ва дар ишқ гум шудаам.