پسرِ وطن

[Intro] دریچه‌های شهر هنوز روشن‌اند، من اما رو به رویاها می‌نگرم [Verse 1] پای من روی آسفالتِ خشکِ روزها، صدای موتورهای دورافتاده عطر خاکِ باران‌خورده با من حرف می‌زند، یاد مادر و خانه‌ی دودگرفته کودکی روی پشتِ دوچرخه، می‌چرخد میان خیابان‌های شهرِ قدیم و من اینجا راست می‌گویم به قلبم: هنوز می‌شود دوباره آغاز کرد [Pre-Chorus] چهره‌های روشنِ پنجره‌ها یادآورِ راهی است که با دستِ تو می‌سازم اگر صدایت بپیوندد به صدای دنیا، من هم میدانم چه می‌خواهم [Chorus] ای وطنِ من، چرا خوابِ رفتن می‌کنی؟ دلتنگِ گذشته‌ام، اما با هر نفس می‌خواهم بمانم در همین خاکِ باران‌خورده، امید من جوانه می‌زند من پسرِ توام، با نامِ تو زندگی می‌کنم [Verse 2] پدر می‌گوید: رازش را با قلب پنهان کن تا آرام باشی اما من با زبانِ کوچه‌ها و لبِ برکه‌های شهر، حقیقت را می‌گویم روایتِ خاندان، عطرِ قندِ شیرینیِ عید، حدیثِ جدّاها در قابِ پنجره می‌دانم که آینده از کجا آغاز می‌شود؛ از همین تصمیم‌هایِ کوچیکِ امروز [Pre-Chorus] صداهایِ جمعه‌ها در میدانِ شهر به من می‌گویند: تو تنها نیستی تو هم بخشِ از این تاریخ، همان گونه که هویتِ تویی [Chorus] ای وطنِ من، چرا خوابِ رفتن می‌کنی؟ دلتنگِ گذشته‌ام، اما با هر نفس می‌خواهم بمانم در همین خاکِ باران‌خورده، امید من جوانه می‌زند من پسرِ توام، با نامِ تو زندگی می‌کنم [Bridge] اگر زمان به من لبخند زد، با دستِ تو می‌سازمِ آینده را بارها زیر آفتابِ تابستانِ شهر می‌دویدم تا یاد بگیرم که بمانم [Chorus] ای وطنِ من، چرا خوابِ رفتن می‌کنی؟ دلتنگِ گذشته‌ام، اما با هر نفس می‌خواهم بمانم در همین خاکِ باران‌خورده، امید من جوانه می‌زند من پسرِ توام، با نامِ تو زندگی می‌کنم [Outro] شب که می‌شود، رویاها به خانه‌ها برمی‌گردند و من دوباره می‌گویم: خانه همینجاست