مومند

[Intro] سویټو په زړه کې ستا یاد راګیر دی [Verse 1] ستاسو د سترګو تورې شپې مې خوب تښتوي، هره درزه کې دې کور دی که رانه لرې یې، زړه مې درپسې ژاړي، لکه بلبل چې له ګلونو جدا شوی وي جانانه ستا د مینې اور مې په زړه بل دی؛ نه یې باران مړ کولای شي، نه یخ بادونه ستا د خندا یو نظر بس دی راته؛ لکه په وچ باغ چې د پسرلي باران وشي [Chorus] راشه چې زړه مې ستا په تمه لالیږي بې له تا ژوندون راته سړې لارې دي ستا په هره کلمه کې ماته رڼا دی بس وخت راوړي، بیا ګلونه سړېدلي نه شي [Verse 2] مسیح الله مومند وایي یاره راشه بې له دیدنه دې ژوندون راته ګران دی که ته راشې، دا ټول سفر به ښکلا شي زړه ته ستا حضور لکه لمر دی، هره تیاره لړزه ښه شي [Bridge] که له آسمانه ستا نغمه راشي، زړه ته به یې سخا ورشي د ستورو په څنګ کې ستا نوم یاد شي، ورځې به رنګ شي [Chorus] راشه چې زړه مې ستا په تمه لالیږي بې له تا ژوندون راته سړې لارې دي ستا په هره کلمه کې ماته رڼا دی بس وخت راوړي، بیا ګلونه سړېدلي نه شي [Outro] بې له دیدنه ژوندون راته ګران دی، راشه جانانه زما د سترګو تورې شپې بیا د خوبونو پوره شي 🌹🌹