Hapo mwanzo Mungu aliumba dunia,
Mbingu na nuru kwa utukufu wake.
Kwenye bustani nzuri ya Edeni,
Adamu aliishi karibu na Mungu.
Kila kitu kilikuwa cha furaha,
Hakukuwa na huzuni wala maumivu.
Mungu alinena nao kwa upendo,
Uwepo wake ulikuwa wa thamani.
Lakini Mungu akatoa amri moja:
“Mnitii na mwende katika njia zangu.”
Maana utii humpendeza Bwana,
Nao huleta baraka na uzima.
Ee watu wa Mungu, tutembee kwa utii,
Tukilishika Neno lake kwa imani.
Kama Adamu na Hawa kule Edeni,
Tujifunze kumtii Mungu wetu.
Utii hufungua milango ya mbinguni,
Na humkaribisha mtu kwa Mungu.
Nyoka akaja na maneno ya udanganyifu,
Akamshawishi Hawa kwa hila zake.
Tunda lililokatazwa wakala,
Dhambi ikaingia duniani.
Adamu naye akakosa kutii,
Utukufu wa Mungu ukaondoka.
Aibu na machozi vikatawala,
Kwa sababu ya kutomtii Muumba.
Tukilisikia sauti ya Bwana,
Atatuongoza katika amani.
Lakini kutotii huleta huzuni,
Na humweka mtu mbali na Mungu.
Yesu Kristo alikuja kutuokoa,
Kwa damu yake kutusafisha.
Hata leo anatuita sote:
“Lisikieni Neno langu kwa uaminifu.”
Ee Kanisa la Kristo, tudumu katika utii,
Tuende katika utakatifu na kweli.
Maana anayemsikiliza Bwana,
Ataishi ndani ya neema yake.
Katika familia na maisha yetu,
Jina la Mungu litukuzwe milele.
“Utii ni bora kuliko dhabihu.”
Tumfuate Mungu bila kugeuka nyuma.
Haleluya… Haleluya…
Bwana wetu anastahili utii wote.
