(Verse 1)
Pagkagising sa umaga, sapatos na ang bitbit
Kahit butas ang swelas, basta’t laro ay malupit
Sa kanto o sa plaza, hiyawan ay umaalingawngaw
Dribol ng bola, sa init ng araw ay nag-uumpaw
Wala mang court na maayos, semento lang o lupa
Basta may ring na kinalawang, doon na nagbubunga
Ang pangarap ng batang gustong maging alamat
Pawis at pagod sa bawat laro, 'yan ang nararapat.
(Verse 2)
Tingnan mo ang crossover, kaliwa’t kanang liyad
Bilis ng binti, parang kidlat kung lumipad
Siko sa siko, dikit na depensa ang laro
Walang personalan, basta sa bola’y 'wag magpatalo
Isang pekeng tira, tumalon ang bantay sa hangin
Diretso sa loob, layup ang tanging hangarin
Ang bawat basket, parang ulan sa tag-araw
Sa pusong Pinoy, basketball ang tanging hiyaw.
(Chorus)
Ito ang tunog ng dribol, ritmo ng bawat pusong Pinoy
Sa bawat tira’t talon, pangarap ay tuloy-tuloy
Mula kalsada hanggang sa malaking entablado
Pagkakaisa sa basketball, laging garantisado
Tumalon, sumigaw, iwagayway ang bandera
Sa larong ito, tayo ang bida sa bawat eksena.
(Verse 3)
Tumigil ang mundo pag ang Gilas na ang lumaban
Buong bansa ay nakatutok, walang iwanan sa laban
Kahit mas matangkad, puso ang siyang panapat
"Puso!" ang sigaw, yan ang tanging sapat
Mula sa barangay league hanggang sa PBA
Bawat taga-suporta, walang sawang nag-aabang sa tv
Ang sigawan sa dulo, "Three points!" ang kailangan
Sabay-sabay na lulundag, abot-langit ang katuwaan.
(Verse 4)
Hindi lang ito laro, ito’y ating kultura
Sa bawat barangay, basketball ang pintura
Nagbubuklod sa atin, kahit magkakaiba ang kulay
Sa loob ng court, lahat tayo ay nagbibigay-buhay
Kahit may problema, sa court muna’y limot lahat
Basta hawak ang bola, ang saya ay sapat
Apatnapu’t walong bars, hindi sapat na bilang
Para sa pagmamahal sa basketbol na walang kasing-alang.
(Chorus)
Ito ang tunog ng dribol, ritmo ng bawat pusong Pinoy
Sa bawat tira’t talon, pangarap
