Kashi na Ɗaya: Labarin Soyayyar Labila da Usman
A wani gari mai cike da kwanciyar hankali ne wani matashi mai suna Usman yake zaune. Usman mutum ne mai hankali, ladabi da son taimakon mutane. Kowa a unguwa yana girmama shi saboda kyawawan halayensa.
A gefe guda kuma akwai kyakkyawar budurwa mai suna Labila. Ita ma tana da tarbiyya, nutsuwa da biyayya ga iyayenta. Duk wanda ya san Labila yana yabon halinta.
Wata rana, yayin da Labila ta je kasuwa tare da kawarta, sai ta yi karo da Usman ba da gangan ba. Littattafan da ke hannunta suka zube ƙasa. Nan take Usman ya durƙusa ya tattara mata su.
"Yi haƙuri, ban kula ba," in ji Usman cikin murmushi.
Labila ta yi murmushi ta ce, "Ba komai, na gode sosai."
Tun daga wannan rana, duk lokacin da suka haɗu sai su gaisa cikin mutuntawa. A hankali suka fara sanin juna, kuma zuciyar kowannensu ta fara karkata ga ɗayan.
Sai dai akwai wani saurayi mai suna Suriya, wanda shi ma yake son Labila. Da ya lura cewa Labila ta fara kusanci da Usman, sai ya fara jin kishi tare da shirya yadda zai raba su.