LABARIN SOYAYYAR USMAN DA NABIRA – KASHI NA DAYA
A wani ƙauye mai natsuwa da cike da zaman lafiya, akwai wani saurayi mai suna Usman. Usman matashi ne mai natsuwa, mai ladabi, kuma mai burin gina rayuwarsa ta gaskiya. Duk da cewa bai da wadata sosai, amma zuciyarsa cike take da kyakkyawar niyya.
A gefe guda kuma, akwai Nabira, budurwa mai hankali, kyakkyawa, kuma mai kunya. Ta girma cikin tarbiyya mai kyau, kuma mutane a unguwarsu suna girmama ta saboda nutsuwarta da kamun kai.
Wata rana, kaddara ta haɗa su.
Nabira tana dawowa daga makaranta tana rike da littattafanta, sai ta ji wani ya kira ta a hankali:
“Ke… ki tsaya mana mana.”
Ta juyo a hankali, sai ta ga Usman yana tsaye kusa da wata bishiya, yana ɗan jin kunya.
“Ki yi hakuri,” in ji shi, “na ga littafin ki ya faɗi.”
Nabira ta kalli ƙasa sai ta ga littafinta ya zube. Ta yi saurin ɗauka, ta ce cikin ladabi:
“Na gode.”
Amma kafin ta wuce, Usman ya ji zuciyarsa ta motsa. Bai san dalili ba, amma ya ji kamar wannan ita ce budurwar da ya dade yana nema a mafarkinsa.
Nabira ma ta yi tafiyarta, amma wani abu a zuciyarta ya fara motsi—ta fara tunanin wannan saurayin mai nutsuwa.
Bayan wannan rana, kullum Usman yana neman hanyar ganin Nabira, ko da kuwa daga nesa ne. Ita kuma Nabira tana ƙoƙarin ɓoye jin da take ji, saboda kunya da tarbiyya.
Amma soyayya, kamar iska ce… ba a iya ɓoye ta na dogon lokaci.
Sai dai tambaya ita ce: shin Usman zai iya kusantar Nabira da gaskiya? Ko kuma kaddara za ta raba su kafin soyayya ta fara?
