Gittiğin gün dünya sustu bir an, rüzgâr bile ağladı senin ardından. Kalbim boş bir oda, sessiz ve soğuk, her köşede sen, her adımda hatıra. Gözlerin hâlâ karşıma çıkıyor rüyalarımda, bir gülüşün vardı, şimdi yok yanımda. Saatler geçiyor, zaman ağır, ama ayrılık dediğin şey yüreğimi yakıyor. Sokak lambaları bile soluk bu gece, adını fısıldadım ama duymadı kimse. Her adımım seni arıyor, her nefesim sen, ama sen gittin ve ben yalnız kaldım. Seninle geçen günleri hatırlıyorum, her kahkaha, her bakış bir hazineydi. Ama şimdi sadece sessizlik var, ve ben seni beklerken kayboluyorum.
Seni bekledim, sokaklarda yalnız, her adımda sen, her nefeste hüzün. Git deseler bile kal derdim, ama sen gittin ve aşk sustu. Ayrılık… Adını fısıldarım sessiz gecelerde, hasretin yaktı içimi, bitmedi hâlâ. Ayrılık… Bir yıldız gibi kayar, görünmez, ama kalbimde iz bırakır ölümsüzce. Fotoğraflar eski günleri hatırlatıyor, sen gülüyorsun, ben ağlıyorum. Kelimeler yetmez duygularımı anlatmaya, her “hoşça kal” bir yara açıyor derinde.
Dostlar der ki zaman her şeyi iyileştirir, ama ben hâlâ seni beklerim sessizce. Rüzgâr getirir belki seni tekrar bana, ama şimdi sadece fırtına var ve ben yalnız. Gece boyu sokaklarda yürüdüm sessizce, ay ışığı gözlerimde bir hüzün gibi. Seninle konuştuğumuz tüm sözler aklımda, ama şimdi sadece sessizlik kaldı bana. Kalbim kırık ama hâlâ seviyor, her hatıra bir acı, her bakış bir özlem. Git deseler de bırakmam seni, ama ayrılık bu hikâyeyi yazdı.
Ayrılık… Geceleri seni hayal ederim sessizce, yandım ama hâlâ seviyorum gizlice. Ayrılık… Sonsuz bir gölge gibi düşer üzerime, ama adını hep taşırım kalbimde. Senin kokun hâlâ rüzgârla gelir bazen, saçların gibi dalgalarla oynar. Bir bakışın yeterdi dünyamı aydınlatmaya, şimdi karanlık sardı her köşemi. Arkadaşlar der ki unutmak zaman ister, ama ben hâlâ seni seviyorum, hatırlatır her şey. Her yerde sen, her hatıra bir iz, her adımda sen, ama uzak, çok uzak.
Eğer bir gün dönersen, beni bulamazsın belki, değiştim zamanla. Ama
