[Verse 1]
May mga kwentong tila biro lang sa simula,
Ngunit doon pala isinulat ang tadhana.
Sa isang silid na hindi inaasahan,
Dalawang pusong nagtagpo at natutong magmahal.
[Verse 2]
Noong ika-labing-isa ng Nobyembre, taong dalawang libo't labimpito,
Isang araw na hindi na malilimutan kailanman.
Si Jessabel mula San Juan Dos, General Trias,
At si Iman mula Amaya Uno, Starfish, Tanza.
Pinagtagpo ng pagkakataon,
At pinagtibay ng tunay na pag-ibig.
[Pre-Chorus]
Lumipas ang mga araw, lumipas ang mga taon,
Mas lalong tumibay ang bawat pangarap.
Magkahawak ang mga kamay,
Magkasabay na hinarap ang bawat bukas.
[Chorus]
At dumating ang pinakamagandang biyaya,
Si Kyle ang ilaw ng inyong tahanan.
Noong Agosto dose, taong dalawang libo't labinsiyam,
Mas naging buo ang inyong pagmamahalan.
At ngayong Agosto bente-dos, taong dalawang libo't dalawampu't anim,
Sa harap ng Diyos ay mag-iisang dibdib.
Hanggang sa huling tibok ng puso,
Ikaw ang aking tahanan... ikaw ang aking tadhana.
[Bridge]
Hindi mahalaga kung paano nagsimula,
Ang mahalaga ay pinili ninyong manatili.
Sa hirap at ginhawa, sa luha at saya,
Hindi bibitaw ang mga kamay na minsang nagtagpo.
[Final spoken word]
Mula sa isang kwartong tila biro lang noon,
hanggang sa altar na saksi ang Panginoon.
May mga unos na dumaan, may mga gabing mahirap lampasan,
pero pinili ninyong manatili—iyan ang tunay na pagmamahalan.
At ngayon...
Hindi na lang "ako" at "ikaw",
kundi "tayo" na habang-buhay.
Hindi na lang pangarap,
kundi pangakong hindi bibitaw kahit kailan.
Jessabel... Iman... at Kyle—
Tatlong pangalan, iisang puso.
Tatlong buhay, iisang tahanan.
At habang may bukas na sisikat,
habang may pusong patuloy na kakabog...
Ang pag-ibig ninyo ang laging panalo.
Congratulations, Mr. and Mrs. Ignacio.
Ang pinakamagandang kabanata... nagsisimula pa lang.
