[Intro]
पहाडका फिमीमा चुरिएको आँखा–सरिता
[Verse 1]
हिँड्दै थिए अर्जुन किनारामा साँझको हवामा
मायाको मुस्कान देखेपछि मनले चाहेका ती शब्द सम्झ्यो
तर डरले गुदगुद्यो, आवाजै रोकियो
सपना उड्यो रुनु नपरोस् भनेर आँधीमा बाँध्यो
[Pre-Chorus]
योँ कुरा कहिले भनुँ भनेर बारंबार फर्किएँ परे
निश्चयका पर्खाइमा आत्मा रोई, आँखा मुस्काए पनि
[Chorus]
तिमी जहाँ साथ दिउँ, खुशी सधैं रहनेछ
म पनि सिकौँ, प्रेम बाँध्नु होइन, बेहुलीको खुशी चाहिँ
जसरी पानीले माटोलाई भिजाउँछ, त्यसैगरी
गहिरोको अर्थ बुझ्दै, माया नमानी अघि बढे
[Verse 2]
मायाँ विवाह तय भयो, बाजा सजी, गाउँ दंग भयो
आनन्दका सपनाहरू उड्न थाले, आँसुले आँसु मिल्यो
तपाईँ जहाँ पनि रहनु, जीवन तिमीलाई हेरिरहन्छ
अर्जुनले टुटेका शिशिर फुलमा पनि शान्ति पायो
[Pre-Chorus]
भरोसा नयाँ बाटोमा, डरलाई साथ लिएर
मायाको स्मृति भन्छ — के मायाले मदन कहिले थाम्यो?
[Chorus]
तिमी जहाँ साथ दिउँ, खुशी सधैं रहनेछ
म पनि सिकौँ, प्रेम बाँध्नु होइन, बेहुलीको खुशी चाहिँ
जसरी पानीले माटोलाई भिजाउँछ, त्यसैगरी
गहिरोको अर्थ बुझ्दै, माया नमानी अघि बढे
[Bridge]
जीवनले सिकाउँछ, केही प्रेम आफ्नै लागि होइन
नयाँ बिहानसँग उक्लनुपर्ने हो, पुरानो कथा बिर्सनुपर्ने
[Chorus]
तिमी जहाँ साथ दिउँ, खुशी सधैं रहनेछ
म पनि सिकौँ, प्रेम बाँध्नु होइन, बेहुलीको खुशी चाहिँ
जसरी पानीले माटोलाई भिजाउँछ, त्यसैगरी
गहिरोको अर्थ बुझ्दै, माया नमानी अघि बढे
[Outro]
यथार्थका पाङ्ग्रामा, अघिको स्मृतिले हात थामे
र मात्रै एउटै विश्वास—आगामी बिहान खुशी ल्याउँछ
[End]
